ساعت 22:15 پای تلویزیون نشسته بودم و داشتم اخبار رو دنبال می کردم .
یکی از گزارشگرها به خیابان 16 آذر از خیابان های اطراف دانشگاه تهران رفته بود و با پیرزنی که 18 سال است در پیاده رو این خیابان می نشیند و آدامس و خودکار می فروشد مصاحبه کرد .
اولین سوالش این بود : از کاسبی راضی هستید ؟
جواب پیرزن این بود : پول یه نون بخور و نمیر در میاد ، مگه می خوام کجا رو بگیرم ؟
 با دیدن این گزارش پاک به هم ریختم .
فردا جمعه است .
کاش فردا شب دیگه از این بی عدالتی ها خبری نباشه
کاش

در میان قیل و قال روزگار                                گشته ام بر بال رویاها سوار

عمر شیرین جوانی ای دریغ                             شد حرام خاطرات ناگوار

مرده دیگر دل درون سینه ام                           چشم را گفتم که در سوگش ببار

دل بگفتا چاره ای دیگر بجو                              گریه ات دیگر مرا ناید بکار

گفتمش آتش زدی بر هستی ام                      سوختی کاشانه ام دیوانه وار

هر شب از دست تو و بی تابی ات                   میزند بر سر خیال انتحار

هر نفس آهی شده از دست تو                       برده ای دیگر ز من صبر و قرار

دل بگفتا بس شکایت می کنی                       می کنم بر آنچه گفتی افتخار

گفتمش مردی دگر ، خاموش باش                    کار من بگذشته دیگر از شعار